Over Natatchia

Ik ben opgegroeid tussen de regels van brieven.

Ik ben geadopteerd. Vanaf mijn vijfde waren mijn biologische moeder en mijn zusje bij me op papier.

Brief na brief, jaar na jaar, schreven we de afstand tussen ons kleiner. Op papier durfden we te vragen wat we elkaar in de ogen misschien nooit hadden kunnen vragen.

Daar vond ik mijn eigen stem.

Later ontdekte ik hoe bijzonder geschreven woorden ook binnen de liefde kunnen zijn.

Met een van de grote liefdes in mijn leven deelde ik iets wat mij altijd is bijgebleven. We schreven elkaar handgeschreven brieven. Over onze liefde, onze gedachten, onze verlangens, maar ook over de dingen die moeilijk waren.

Hij maakte speciaal voor ons een houten kist met één slot en twee verschillende sleutels. We hadden ieder een eigen sleutel. De kist kon alleen geopend worden met beide sleutels. Met die van mij alleen lukte het niet. Met die van hem evenmin.

We hadden elkaar nodig om te openen wat we samen bewaarden.

Ieder jaar schreven we elkaar een brief die we in de kist legden. Een jaar later openden we de kist samen en lazen we wat we elkaar destijds hadden willen vertellen.

Soms waren die woorden prachtig. Soms confronterend. Maar ze waren altijd een weerspiegeling van wie we op dat moment waren, wat we voelden en wat we elkaar wilden meegeven.

Wat mij daarin altijd heeft geraakt, is dat woorden iets kunnen bewaren wat het geheugen soms verliest. Een gevoel, een gedachte, een stukje van iemand zoals die op dat moment was.

Sinds 2014 begeleid ik als psycholoog mensen op verschillende kantelpunten in hun leven. In mijn praktijk, in de forensische zorg en tijdens mijn werk in Beiroet.

Ik heb gezien hoeveel mensen met zich meedragen wat nooit is uitgesproken. Een geheim. Een verlangen. Een angst. Liefde. Spijt. Of woorden die ze iemand nog zo graag hadden willen meegeven.

En hoe moeilijk het soms is om precies dát onder woorden te brengen wat werkelijk belangrijk is.

Misschien raakt mij dat zo, omdat woorden in mijn eigen leven altijd een bijzondere betekenis hebben gehad. Ze verbonden mij met mijn familie, gaven vorm aan de liefde en hielpen mij begrijpen wie ik was en wie ik wilde worden.

Daarom vind ik het zo belangrijk om anderen te helpen hun eigen verhaal vast te leggen.

Niet alleen om terug te kijken, maar ook om vooruit te kunnen. Om woorden te geven aan wat je voelt, om jezelf beter te begrijpen, om eindelijk iets te durven zeggen of om iets van jezelf achter te laten voor de mensen die je liefhebt.

Want soms begrijp je de betekenis van woorden pas jaren nadat ze geschreven zijn. En soms zijn juist die woorden alles wat je nog van iemand hebt.

Dat is voor mij de essentie van MOEDIG.

De ruimte om uit te spreken wat je altijd hebt meegedragen. En om te bewaren wat niet verloren mag gaan.

Gesproken woorden verwaaien. Geschreven woorden blijven.

Natatchia Seute